Tja je zult je waarschijnlijk afvragen, wat is dat nou voor een titel? Dan zul je dit stuk moeten lezen en dan kom je er vanzelf achter. Maar goed, voor ik daar aan begin eerst even de andere dingen. Gisteravond kwamen Petra en Jooske nog even langs om een filmpje te kijken en een drankje te drinken... Jaja ik was niet alleen op mijn verjaardagsavond. Het was gezellig, ook al was iedereen erg moe. Hoe dat kan, geen idee, want de schooldagen zijn niet zo lang. Maar goed, voor twaalf uur lag ik in bed en na de volgende dag weer even een rondje te hebben hard gelopen, was het tijd voor het ontbijt. En zoals zo vaak, na het ontbijt begon de school weer. Onze Danish education lerares Dot Reina, liet ons de schoolwet uitleggen, tenminste een deel ervan, en we moesten er commentaar bijgeven. Dit was namelijk ons huiswerk en iedereen had het goed voorbereid. Het rare van het Deense systeem is dat je niet kan blijven zitten op behaalde resultaten op het eindexamen. Je moet van de school af op je 15de/16de, ook al haal je een 3 op je eindexamen. Hierna legde ze even een stukje uit over de democratie in Denemarken en die blijkt hetzelfde te werken als in Nederland, dus daar hoef ik ook geen lang stuk over te schrijven. Pffft dat scheelt weer hoor ik jullie al denken.
Dus snel door naar Chris Minh Doky. Deze Deense Jazz bassist (geen basgitaar, maar een echte bas), woont in New York. Hij kwam vertellen op het Silkeborg Seminarium, de school dus, en wat muziek spelen. De titel was "Min vej i musikken", dus zoiets als mijn weg in de muziek. En ik had jullie dolgraag willen vertellen over hem en zijn muziek, en hoe hij de grote stad New York voor zich won. Maar helaas hij sprak in het Deens, waarin hij vijf stukken muziek speelde. Deze stukken muziek waren geweldig, maar van zijn verhaal heb ik niets begrepen, op dat zijn grootvader Vietnamees na. Dus helaas voor jullie, mogen jullie de rest zelf gaan googlen! Maar goed de muziek was een lekkere afwisseling van het programma, en zo krijg je van allerlei kanten stukken cultuur mee.
En dat was dan weer zo'n beetje deze dag, en nu maar voorbereiden op het grote feest op school morgenavond!
1 opmerking:
Hee die Steven,
Gefeliciteerd met je verjaardag! Zo'n goede jazz muzikant op 'visite' is toch geen gek cadeau dacht ik zo :-)
De reden dat jullie moe zijn, kan liggen aan de 'W-curve'. Als je de vorm van de letter 'w' volgt, zie je dat je eerst als je gearriveerd bent in het buitenland een kleine stijging hebt in je humeur (alles is nieuw en leuk), maar dat je daarna naar beneden knalt. Dat naar beneden afdalen noemt met ook wel de cultuurshock. Nu lijkt Denemarken wel veel op Nederland, dus zou je denken dat zo'n shock wel mee zou vallen, maar onderschat het zijn in een ander land én het niet zijn in je eigen 'comfort zone' van thuis niet. De enige remedie die er is, is veel slapen (en je nu nog niet druk maken over het laatste deel van de letter 'w', want die 'daling' zul je pas in Nederland weer ervaren).
groetjes,
Astrid
Een reactie posten